Ik was weer eens bij een vestiging van Nederlands grootste grootgrutter voor de wekelijkse boodschappen. Voor mij in de rij voor de kassa haalt een vrouw een zak met Beesies uit haar tas. Voor het geval je ze niet kent, het zijn die zachte langwerpige speelgoedbeestjes met twee ogen, die tijdens het afgelopen WK menig computer, deurklink en hoofd hebben versierd. De vrouw vraagt aan de kassière of ze de Beesies hier kan inleveren, waarop de kassière haar zichtbaar aarzelend aankijkt en zegt dat ze ze op zich wel kan aannemen… De vrouw reageert dan ook verbaasd: “Jullie gebruikten deze toch voor een goed doel, of zoiets?” “Uuh, dat weet ik niet.”, antwoordt de kassière. Ik houd wijselijk mijn mond, maar vraag me af wat een interne communicatiemanager van de supermarktketen hiervan vindt…

Gelukkig grijpt een collega-kassier in en verwijst de vrouw naar de balie voorin de supermarkt, waar zij alsnog de Beesies kan inleveren zonder dat ze uiteindelijk in de prullenbak belanden. Ondanks dat geen van mijn Beesies het WK heeft overleefd, ben ik toch nieuwsgierig geworden naar hun eindbestemming. Bij mijn eerstvolgende bezoek aan dezelfde vestiging maakte ik dan ook direct van de gelegenheid gebruik om navraag te doen. Na eerst onzekere blikken met een collega te hebben uitgewisseld, kan een medewerkster mij dan toch vertellen dat ik de Beesies kan inleveren voor ‘het goede doel’. Ik vraag maar niet verder…

…Ik kijk wel even online. De zoektermen ‘beesies goede doel’ leiden tot interessante resultaten. Ene Gieske laat op het forum van Viva weten dat ze een soortgelijke ervaring heeft, waarbij de plaatselijke supermarkt niet op de hoogte is van de Beesies-inleveractie. Verder lezen brengt mij tot een bericht dat een mogelijke verklaring geeft voor deze grootse verwarring onder de supermarktmedewerkers en bezoekers. De keten blijkt er zelf nog niet uit te zijn wat ze met de teruggebrachte Beesies gaat doen. Een woordvoerster zegt tegen Adformatie dat de Beesies naar een clubhuis of sportvereniging kunnen gaan, maar in ieder geval niet naar ontwikkelingslanden.

Je kunt van dit initiatief zeggen wat je wilt, duidelijk is het in elk geval niet. En dat is nu net zo belangrijk bij het communiceren met mensen, vooral met medewerkers van een organisatie. Want als het voor medewerkers al niet duidelijk is, hoe moeten zij het dan overbrengen op anderen? In een supermarkt vormen de medewerkers het eerste aanspreekpunt van klanten. Om te zorgen dat goede klantenservice wordt verleend en klanten met een tevreden gevoel naar buiten lopen, moeten medewerkers naar mijn mening kennis hebben van de organisatie waarin zij werken, en zeker van bijzonderheden als landelijke acties.

Maar hoe kunnen organisaties dat dan aanpakken? Moeten ze hun medewerkers verplichten om de kranten over hen bij te houden? Ieder zelfrespecterend bedrijf – met een goede recruitmentafdeling – mag toch aannemen dat medewerkers dat uit eigen interesse wel doen. Bovendien is het vooral van belang dat medewerkers geïnformeerd zijn vóór dat er iets in de krant verschijnt. Daarnaast blijkt in het voorbeeld van de supermarktketen dat de oproep in een krant juist onterecht de suggestie wekte dat de Beesies wél naar kindjes in een derdewereldland zouden gaan…

Belangrijker nog dan de kanalen waarin organisaties met hun medewerkers communiceren, is dan ook de consistente boodschap die organisaties willen overbrengen. En zolang organisaties eerst zorgen dat medewerkers het willen en kunnen horen en begrijpen, komt daarna wel de vraag of de boodschap het best via een mandje of in een winkelwagentje moet worden aangereikt…